Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2008

.
.
.
.
.
.
.
.


.
.
.
.
.
.
.

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2008

Τέλος εποχής..





Μέχρι εδώ ήταν λοιπόν...Πάνω στα μέσα του χειμώνα εγκαταλείπω το σκοτάδι και αποτραβιέμαι λίγο στην σιωπή....Όπως λέει και η holybb ,εκτός από χρυσός είναι και ανάγκη...Και έχω ανάγκη πια να ζήσω:όχι μόνο το σώμα μου αλλά ΕΓΩ ο ίδιος...Κουράστηκα από αλήθειες και πραγματικότητες....Κουράστηκα από τις αναλύσεις και τα γιατί...Θέλω κάθε στιγμή όπως έρθει....Να την νιώσω,όχι να την καταλάβω....Ίσως κάτι ξέρουν και λένε ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο-κι ας μην ξέρουμε εκείνη την στιγμή...Αργότερα θα έρθει σαν αναλαμπή....


Κάτι παραπάνω από ένα χρόνο εδώ και ένιωσα πολλά κείμενα σας....Ταξίδεψα στα παραμύθια της candyblue,χαμογελούσα με τις ιστορίες της industrial daisies που όλο και κάτι από ανθρωπιά είχαν,απελπιζόμουν και εγώ μαζί με τον etalon γι' αυτόν τον κόσμο που παραμονεύει έξω από την πόρτα μας,μάθαινα την πραγματική σημασία της μουσικής από τον jirashimosu,έβλεπα από την κλειδαρότρυπα την gvg_ps κι όταν γελούσε έλεγα όλα καλά αλλά ακόμη την παρακολουθώ να προσπαθεί να χωρέσει τα
συναισθήματα σε λέξεις.....κι αυτό το αγοράκι να φωτίζει,κι ας νομίζει ότι προσπαθεί,το χώρο εδώ γύρω...


Μόνο εικόνες και μουσικές για μένα πια....Μην γελιέστε:και μια καλημέρα μπορεί να είναι η ωραιότερη μουσική-αρκεί να το λες και να το εννοείς...Και εικόνες,πολλές εικόνες να ταξιδεύει το μυαλό όταν δεν μπορεί από μόνο του...Δώστε την αφορμή εσείς και ποιος ξέρει, όλο και κάπου θα συναντηθούμε:


στα διασταυρωμμένα βλέμματα
στα άγνωστα χαμόγελα
στην υποχρεωμένη επαφή



τα λέμε ε;





Υ.Γ1 Καλή χρονιά σε όλους....κι ας βρούμε όλοι το μέρος μας,που λέει κι η xilaren
Υ.Γ2 Κοιτάω τα αστέρια και ακούω αυτό:








|

Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2008

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ.....

.
.
.
.
.
....ΟΛΑ ΣΕ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΕΣ ΤΙΜΕΣ!!!!





1)καρδιά μεσαίου μεγέθους με ικανοποιητικό ρυθμό, έτοιμη προς τοποθέτηση,μόνο 7 και 99!!!

2)μυαλό σε ειδική συσκευασία με 2 ενέσεις για αύξηση IQ,έτοιμο προς τοποθέτηση,μόνο 8 και 99!

3)συναισθήματα παντός είδους σε μορφή ένεσης,αναλόγως την συσκευασία που θα επιλέξετε,τα 5 τεμάχια μόνο 19 και 99!!








ακόμη κάθεσαι;;
.
.
.
.

Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2007

.
.
.
.
.
.
..
.
.
.


κλείνω τα φώτα
και έχω αυτά
τα λαμπάκια
να μου αλλάζουν
την διάθεση

κι εσένα
να σκέφτομαι
να χαμογελάς
κι ας μην μιλάς

και να που χαμογελάω
κι εγώ
μετά από καιρό

κι έχω αυτή
την αγκαλιά
να θυμάμαι...

και τελικά
αυτό το ψεύτικο
μ'αρέσει
γιατί μαζί με μένα
κρύφτηκε
κι η θλίψη μου


και λέω να μείνω
για λίγο στην σιωπή
θ'αφήσω τα μάτια
να μιλάνε
ή μάλλον
την σκέψη....

μα να
που το τσιγάρο μου
έσβησε
κάηκε κι αυτό
σαν εμάς
σε διαφορετικά τότε

και αυτά τα προσθετικά
τελειώνουν
όπως τελειώνει
κι ο χρόνος αυτός




ή μάλλον
τέλειωσαν...
.
.
.
καληνύχτα

.
.
.
.
.

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2007

.
.
.
.
πάρε αφορμή
αυτές τις μέρες
και δώσε ένα χαμογέλο
με θράσος
σ΄έναν άγνωστο
δεν ξέρεις τι δώρο
μόλις του έκανες

κι αν πάλι όχι
δεν φαίνεται
να το χρειάζεται
καν΄το γι'αυτούς
που γνώρισες
που θ'άλλαζαν
για μια στιγμή...


και τέλος θυμήσου
λίγο αυτούς που έχεις
γύρω σου
που τους γκρινιάζεις
κι όμως τους αγαπάς
αλλά δεν τους το
έδειξες πολύ
.
.
.
τώρα θυμήθηκες ;










χρόνια πολλά
χρόνια γεμάτα
.
.

.

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2007

Η αβοήθητη μοναξιά του άντρα.....

Αποκλεισμένος από το άλλο ανθρώπινο σώμα, μην έχοντας ποτέ καμιά ενσυνείδητη συγκοινωνία αίματος με το άλλο σώμα, όπως έχει η γυναίκα με το κύημα της- ούτε καν έξοδος αίματος, όπως εκείνη παρά μονάχα όταν το σώμα του εκτεθεί στη βία, έχει ένα σώμα μοναχικό κι αδιαπέραστο: κλειστό, δηλαδή απειλημένο. Που δεν ανοίγει ποτέ ούτε κατά την ερωτική του δράση, οπότε κλείνει ακόμη περισσότερο και το κάθε σώμα αποχωρεί, αποσύρεται στην πιο απόλυτα δικιά του σιωπή, που είναι η ηδονή...

Ανιδιοτελής, αθώος αλλά ευφυής, εύπιστος με τη θέληση του, εύθραυστος και χωρίς-σε αντίθεση με τη γυναίκα-να επιζεί του θρυμματισμού του: ασκημένος από ένστικτο να επινοεί τεχνάσματα του κυνηγιού για την τροφή της ομάδας, να αγρυπνάει για τους κινδύνους: από γεννήσεως ανυπεράσπιστος γιατί η φύση του πήρε πίσω όλα τα όπλα του, έμεινε πάντα πολεμιστής, άοπλος και με χίλιους τρόμους γενναίος.......


Και λυπηθείτε τον, με την πιο ευγενικιά, την πιο τρυφερή λύπη, γι'αυτή την απέραντη, την ως το τέλος αβοήθητη μοναξιά του. Δείτε τον, παραμερίζοντας τις αγορίστικες κομπορρημοσύνες του, τα απελπισμένα χάδια της μάνας του-παραμερίστε τα όλα: τα αφηρημένα αγγιγατα της γυναίκας του, τα αρπαχτικά και φιλημένα χεράκια των παιδιών του και δείτε τον σε όλα του την ανέχεια. Και μη του μιλάτε, αφήστε τον να σωπαίνει όταν σωπαίνει. Και αν αρχίσει να κλαίει ξαφνικά, ποτέ μην τον ρωτήσετε γιατί.




απόσπαμα απο την κριτική του Γιώργου Χειμωνά για την παράσταση του Δημήτρη Παπαϊωάννου 2



όχι όπως τότε αλλά.....


Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2007

.
.
.
.
.
.
.
.
.
η μελαγχολία ξέρει
να κρύβεται καλά
πίσω από μέρες γιορτινές
πίσω απο φώτα δυνατά
και λαμπερά


όπως η διάθεση μου
πίσω από
ένα πλατύ χαμόγελο
πίσω από ένα
κραυγαλέο
καλά είμαι

το φωνάζω
για να γίνει
πιστευτό
πρώτα από εμένα

να φτάσει στα έγκατα του
μυαλού μου
να πιάσει πάτο
για να αρχίσει να στηρίζεται
από κάπου

εκεί όπου η λειτουργία
δυλειτουργεί εμένα
.
.
.
.
.
.


Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2007

.
.
.
.
.
αυτοματοποίησε με
πάτα το on στο μυαλό
κλείσε το off στις αισθήσεις
μέσα μου μόνο
αίμα και εντόσθια


τράβα μου και λίγο
το δέρμα στο πρόσωπο
εκεί γύρω από το στόμα

κι έτσι θα φαίνομαι
ο πιο ευτυχισμένος
κι έτσι θα είμαι
ο άνθρωπος που ψάχνεις

κι έτσι θα βλέπεις
το προϊόν αυτής της κοινωνίας
παραγωγικός πάντα
προσαρμόσιμος παντού
κατάλληλος για όλους

αυτό δεν ήθελες;





το πέτυχες...
μονάχα αυτό
κατάφερες:
να με γλιτώσεις
απ'τον παλιό μου εαυτό






είμαι το αυτοάνοσο
νόσημα αυτής της πόλης
.
.
.
.
.
.